© Photo by Flickr_Theophilos Papadopoulos
© Photo by Flickr_piotr j

ΧΑΝΙΑ

Η συναρπαστική πόλη των Χανίων είναι ατελείωτη και δε θα βαρεθείτε ποτέ να περπατάτε στα στενά, τους δρόμους και τις...

Τούρκοι, Εβραίοι, Βενετοί, Άγγλοι, Αιγύπτιοι πέρασαν από τα Χανιά αφήνοντας τα σημάδια τους. Για αυτό και η γοητευτική παλιά πόλη είναι ανεξάντλητη. Αλλάζεις καταστάσεις και ατμόσφαιρες, καθώς περνάς από τη μια γειτονιά στην άλλη. Πάντα όμως, σε συντροφεύει η ιστορία και η μυρωδιά από τους βασιλικούς στις αυλές.

Τα στενάκια αυτής της πόλης, το κέντρο της, τις συνοικίες της, κανείς δεν μπορεί να τις κατακτήσει ολοκληρωτικά. Λες και έλαβε χώρα εδώ ένα φεστιβάλ αρχιτεκτονικής και πολιτιστικής δεξιότητας: οι Άραβες ήρθαν και πρόσφεραν το όνομα της πόλης (το πιο πιθανό σενάριο), αραβικές επιγραφές, οι Ενετοί το λιμάνι και τα βενετσιάνικα παλάτια, οι Τούρκοι τα τζαμιά, τις γεύσεις και τα σπίτια με σκεπαστούς εξώστες στη συνοικία Σπλάντζια. Και όλοι μαζί οι περαστικοί από την πόλη, πολλά ακόμα στοιχεία που αναπνέουν σε κάθε γωνία της. Οι ντόπιοι πάντα άνοιγαν τα σπίτια τους και τα ρακοκάζανά τους για να τους ευχαριστήσουν όλους, έλληνες και ξένους.

Οι παρέες όλο και μεγάλωναν όσο περνούσε η νύχτα και όλοι μαζί τραγουδούσαν πότε κρητικά, πότε Νέο Κύμα και πότε Beatles. Τα σπίτια ήταν πάντα ανοιχτά και οι αυλές τους μεταμορφώνονταν σε σκηνικά ρακοποσίας και σύσφιξης σχέσεων.

Η συναρπαστική πόλη των Χανίων είναι ατελείωτη και δε θα βαρεθείτε ποτέ να περπατάτε στα στενά, τους δρόμους και τις συνοικίες της.


Παλιά Πόλη

Χωρισμένη στην ουσία σε 3 συνοικίες (Τοπανάς, Εβραϊκή Συνοικία και Σπλάντζια), η Παλιά Πόλη των Χανίων είναι ένας κόσμος μαγικός. Περιμένεις να δεις τους βενετούς  με τα κουστούμια τους να σχεδιάζουν χάρτες πάνω σε γραφεία από ξύλο μέσα στα λευκά αρχοντικά τους, τους Τούρκους να προσέρχονται το απόγευμα στο τζαμί για την προσευχή και τους Εβραίους να μαζεύονται στη Συναγωγή.

Διαλέγουμε 3 δρόμους : τη Χάληδων, τη Ζαμπελίου και το στενάκι Μπετόλο. Η πρώτη είναι αυτή που σε οδηγεί από την παραλία στη μαγεία της παλιάς πόλης και σιγά σιγά, όπως ανεβαίνει ο δρόμος, λιγοστεύει και η κίνηση και η φασαρία. Στάση στη Παναγία την Τριμάρτυρη και στο Αρχαιολογικό Μουσείο, που στεγάζεται στο καθολικό της ενετικής εκκλησίας του Αγίου Φραγκίσκου (ο ναός είναι ο μεγαλύτερος που έχτισαν οι Βενετοί οπουδήποτε). Στο στενάκι της Μπετόλο, πίνουμε παγωμένο καφέ στα τραπεζάκια έξω και ψωνίζουμε κοσμήματα στα ακριβά κοσμηματοπωλεία των γύρω δρόμων. Κατά τα άλλα, χαζεύουμε το ανατολίτικο παζάρι που στήνεται με τσάντες, δερμάτινα, ζώνες και σουβενίρ να κρέμονται μπροστά από τα μικρά μαγαζιά. Η Ζαμπελίου, παράλληλη στην Ακτή Κουντουριώτη, που ξεκινάει από την πλατεία Ελεύθεριου Βενιζέλου και φτάνει μέχρι τη συνοικία Τοπανά, αποτελεί το πιο πολύχρωμο πέρασμα: τουριστικά μαγαζιά και καρτ ποστάλ, καφέ και εστιατόρια.

Photo: Flickr_piotr j

 

Κουμ Καπί

Η παλιά απαγορευμένη και σκοτεινή συνοικία, φωτίστηκε και έγινε must για τη νεολαία της πόλης. Τη δεκαετία του ’70 και του ’80 ψαγμένοι εναλλακτικοί σύχναζαν στα ροκ μπαρ και τα ρακάδικα της περιοχής, η οποία τώρα κατακλύζεται από κόσμο. Η παραλιακή περιοχή που εκτείνεται ανατολικά του παλιού λιμανιού, θέλει περπάτημα αλλά πάντα με πυξίδα τη θάλασσα, θα βρείτε το δρόμο σας. Ψαροταβέρνες, in μπαράκια και καφετέριες κάνουν όλα τα Χανιά να συχνάζουν στο Κουμ Καπί και τα δρομάκια του να είναι γεμάτα με κόσμο. Συναρπαστική είναι η ιστορία αυτής της γειτονιάς: Στα μέσα του 19ου αιώνα υπήρχε εδώ ένα χωριό Βεδουίνων, ο συνοικισμός των Χαλικούτηδων, όπως λεγόταν. Δύο με τρεις χιλιάδες Αφρικανοί σκλάβοι και οικονομικοί μετανάστες μένανε σε καλύβες από καλάμια και βούρλα. Βγάζανε το μεροκάματα κάνοντας τους αχθοφόρους, τους υπηρέτες και τους βαρκάρηδες και ζούσαν δίπλα στην παραλία. Το όνομα Κουμ Καπί είναι τούρκικης προέλευσης και σημαίνει Πύλη της Άμμου και πράγματι υπάρχει πύλη στα ενετικά τείχη που οδηγεί σε αμμώδη παραλία.


Τζαμιά και νεώρια

Πέτρινες θολωτές στοές μπροστά στη θάλασσα στα ανατολικά του λιμανιού. Είναι τα λεγόμενα νεώρια ή αρσενάλια ή ταρσανάδες. Έργο των Ενετών, που κυριαρχούσαν στις θάλασσες, τα αρσενάλια χρησιμοποιούνταν για την επισκευή ή τη ναυπήγηση καινούριων πλοίων. Από τότε τα επιβλητικά κτίρια πήραν διάφορες χρήσεις: σχολείο, θέατρο, νοσοκομείο, δημαρχείο, τελωνείο. Το Μεγάλο Αρσενάλι στεγάζει από το 2002 το Κέντρο Αρχιτεκτονικής Μεσογείου, ενώ εκδηλώσεις,  εκθέσεις και συνέδρια λαμβάνουν χώρα. Από τους Ενετούς και τα λιμάνια τους, στους Τούρκους και τα τζαμιά τους και στο τζαμί του Γιαλού, το Γιαλί Τζαμισί. Στην ακτή Τομπάζη και μπροστά στη θάλασσα και στις άμαξες με τα άλογα που περιμένουν, φέρνουμε ένα γύρο το μεγάλο στρογγυλό τρούλο και τους έξι μικρότερους.Από μακριά βλέπουμε το μιναρέ στο Χιουγκιάρ Τζαμισί στη Σπλάντζια και οδεύουμε προς τα εκεί. Εδώ ήταν το κεντρικό τζαμί της πόλης, όταν η Σπλάντζια ήταν κόκκινη από τα πολλά τούρκικα φέσια. Στην πλατεία μπροστά από το τζαμί βρίσκεται και η υπόγεια κρήνη που έχτισαν οι Τούρκοι. Είκοσι έξι πέτρινα σκαλοπάτια οδηγούν σε τρεις στενόμακρες αίθουσες. Η βόλτα στην τούρκικη συνοικία πρέπει να τελειώσει με ναργιλέ στο καφέ Κωνσταντινούπολις και χιουνκάρ μπεγεντί στο Πηγάδι του Τούρκου.


Λιμάνι

Από το σήμα κατατεθέν της πόλης, τον Ενετικό Φάρο μέχρι το φρούριο του Φιρκά. Το πιο πολυσύχναστο κομμάτι της παραλίας είναι γεμάτο από ιστορία, ανθρώπους, γεύσεις και εικόνες. Ο φάρος είναι από τους παλαιότερους που σώζονται και λειτουργούν. Το κίτρινο φως του το βράδυ, καθοδηγεί τους καπετάνιους αλλά και τις ρομαντικές ψυχέ ς που κάνουν βόλτα πιασμένες χέρι χέρι.

Photo: George Lizardos


Το φως του φτάνει σε απόσταση 7 μιλίων και κάτω από το φάρο (στον οποίο όμως δεν επιτρέπεται να μπεις λόγω της ευαίσθητης δομής του κτιρίου) μαζεύονται ζευγαράκια και παρέες για να δουν το παλιό λιμάνι σε πλήρη ανάπτυξη και το ηλιοβασίλεμα. Περπατάμε κατά μήκος του τείχους πίσω προς το παλιό λιμάνι. Περνάμε διαδοχικά από την Ακτή Ενώσεως, την Ακτή Τομπάζη και την Ακτή Κουντουριώτη. Καφετέριες, ταβέρνες, πάγκοι που πουλάνε καλαμπόκια, κοσμήματα, ξηρούς καρπούς. Το πολύχρωμο πανηγύρι περπατάει πάνω κάτω τις ακτές με τον φάρο πάντα να επιβλέπει. Φτάνουμε στη δυτική άκρη του κόλπου, στο φρούριο του Φιρκά. Έργο των Βενετών, το Revellino del Porto, κατασκευάστηκε στα μέσα του 16ου αιώνα, ως οχυρωματικό έργο, ικανό να αποτρέψει κάθε εχθρικό κίνδυνο για το λιμάνι. 

Στα χρόνια της τουρκοκρατίας χρησιμοποιήθηκε κυρίως ως στρατώνας, εξού και το όνομά του με τούρκικη προέλευση: Firka = στρατώνας.


Photo: Flickr_Stavros Markopoulos


Βόρεια Παραλιακή

Η παραλιακή που αρχίζει δυτικά της πόλης και μέχρι και το Καστέλλι είναι γεμάτη από μεγάλα ξενοδοχεία, ταβέρνες, ωραίες παραλίες, beach bars και νυχτερινά μαγαζιά. Ακόμα και αν δε σας αρέσουν τα πάρτυ και η δυνατή μουσική, ένα βραδυνό πέρασμα από την Αγία Μαρίνα, τον  Πλατανιά, το Μάλεμε και το  Γεράνι είναι επιβεβλημένα. Χανιώτες και τουρίστες επιχειρούν βραδινές βουτιές, νεαρές κοπέλες χορεύουν προκλητικά και πίνουν φούξια κοκτέιλ, γνωστοί dj’s ανεβαίνουν στα decks και γυρνάτε κουρασμένοι σπίτι μόνο αφού έχει ξημερώσει.Πριν φύγουμε, κάνουμε μια βόλτα στον Πάνω Πλατανιά, το παλιό χωριό με τα εγκαταλελειμμένα αρχοντικά και τα γραφικά δρομάκια. Στον κάτω Πλατανιά, οι Σκανδιναβοί έχουν αρχίσει ήδη να ξεροψήνονται  από τον ήλιο, πίνοντας μπύρες, διαβάζοντας βιβλία και παίζοντας beach volley. Για λίγο πιο downtempo καταστάσεις, επιλέγουμε το Μάλεμε και το Γεράνι με την 4 χλμ ενιαία παραλία. Τα νερά βαθαίνουν απότομα αλλά η λεπτή άμμος είναι ιδανική για παιχνίδια.


Ακρωτήρι

Μια μικρή χερσόνησος στο βόρειο τμήμα της πόλης είναι το Ακρωτήρι, αλλά μας παίρνει πολλές ώρες να τη γυρίσουμε και να κάνουμε ότι προσφέρει. Εδώ το αρχηγείο της Εθνικής Επανάστασης, το αεροδρόμιο, το λιμάνι της Σούδας, φαράγγια και μοναστήρια, χωράφια και βίλες, παραλίες και περιπατητικά μονοπάτια. Η αρχή γίνεται από τους Τάφους των Βενιζέλων, τον τάφο του Ελευθέριου Βενιζέλου και του γιου του (που διετέλεσε και πρωθυπουργός της Ελλάδας) Σοφοκλή. Την τοποθεσία για την ταφή του την είχε επιλέξει ο ίδιος ο Ελευθέριος Βενιζέλος πριν το θάνατό του, και η τοποθεσία αυτή βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι του στη συνοικία Χαλεπά. Η θέα της πόλης από εδώ είναι εκπληκτική και βλέπετε όλη την πόλη να απλώνεται μπροστά σας. Οι περισσότερες παραλίες του Ακρωτηρίου έχουν γαλάζιες σημαίες και ξεχωρίζουμε τρεις: τον Καλαθά, τον Σταυρό και το Μαράθι. Επιλέγουμε τη δεύτερη μόνο και μόνο για να μας ξαναέρθουν στο μυαλό καρέ από την ταινία «Ζορμπάς», σκηνές της οποίας γυρίστηκαν εδώ. Μετά το μπάνιο, κατευθυνόμαστε προς τη Μονή Γουβερνέτου ή αλλιώς μονή του Αγίου Ιωάννη του Ερημίτη. Χτισμένη σαν κάστρο απόρθητο, είναι μία από τις παλιότερες μονές στην Κρήτη, ενώ το Καθολικό είναι αφιερωμένο στην Παναγία.

Photo: Flickr_Theophilos Papadopoulos

 

Παραλίες στο νομό Χανίων

Καρτποσταλική, προσομοιάζει τις παραλίες της Καραϊβικής, θυμίζει ατόλη στις Μαλδίβες. Φαλάσαρνα, Μπάλος και Ελαφονήσι αντίστοιχα. Και μόνο οι περιγραφές σου κινούν την περιέργεια. Και η διαδρομή 57, 58 και 75 χιλιόμετρα από τα Χανιά θα αποζημιωθεί πλήρως μόλις αντικρύσεις το απέραντο γαλάζιο μπροστά από τα δισεκατομμύρια χρυσούς κόκκους άμμου. Στα Φαλάσαρνα, η μεγάλη παραλία διακόπτεται στις άκρες της από βράχια πεταμένα στην άμμο και μέσα στο νερό, ενώ τα κύματα για περιπετειώδεις βουτιές είναι συχνά. Οι ομπρέλες είναι και εδώ παρούσες, όπως και πολύ κόσμος, οικογένειες, νεαροί, τουρίστες, ξένοι, ντόπιοι, αλλά πραγματικά δε σε νοιάζει καθόλου. Στον Μπάλο η άμμος μπλέκεται συνέχεια με το νερό δίνοντας την εικόνα λιμνοθάλασσας ή αλλιώς Caribbean. Όλες οι αποχρώσεις του μπλε και του πράσινου παίζουν, έτσι παίζεις και εσύ κυνηγώντας ξωτικά της θάλασσας και γοργόνες στο βυθό. Πρόσβαση και με καραβάκι από το Καστέλλι.

Photo: Flickr_Αναστάσιος Φουρίκης

 

Το Ελαφονήσι μπορεί να αποδεικνύεται πιο δύσκολο στην πρόσβαση, 75 δύσκολα χιλιόμετρα μέχρι εκεί, αλλά τα 100 μέτρα που το χωρίζουν από τη στεριά σβήνουν μονομιάς τα προηγούμενα. Όλη η περιοχή προστατεύεται από το πρόγραμμα Natura της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως περιοχή ιδιαίτερου φυσικού κάλλους. Μη σας κάνει εντύπωση η ιριδίζουσα ροζ άμμος. Οφείλεται σε θραύσματα κοχυλιών. Και οι τρεις παραλίες είναι ιδιαίτερα διάσημες και πολυσύχναστες. Για αυτό, ειδικά τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, ξεκινάμε νωρίς το πρωί ή πηγαίνουμε αργά το απόγευμα.


Νότια Χανιά

Σούγια, Παλαιόχωρα, Λουτρό και από τα Σφακιά απέναντι στη Γαύδο. Πολλοί δρόμοι είναι ακόμα χωμάτινοι, ενώ και οι ασφάλτινοι είναι αρκετά πρόσφατοι. Για την πιο άγρια πλευρά της Δυτικής Κρήτης, που ίσα ίσα αντέχει λίγο ακόμα στο μαζικό τουρισμό, νοικιάζουμε τζιπ και εξερευνούμε τα απομονωμένα χωριά και τις απίστευτες παραλίες. Πρώτη στάση η μεγάλη παραλία της Σούγιας, την οποία μέχρι πριν από λίγα χρόνια μόνο εναλλακτικοί φανατικοί γνώριζαν και ερχόντουσαν εδώ για ελεύθερο κάμπινγκ. Μόνο για μυημένους ήταν παλιότερα και ο μικρός κόλπος στο Λουτρό, όπου η πρόσβαση γινόταν με καραβάκι από τα Σφακιά.

Τώρα υπάρχει χωματόδρομος και τα ενοικιαζόμενα δωμάτια έχουν αυξηθεί, αλλά όταν αρχίζει να δύει ο ήλιος η σκιά να καλύπτει τη μισή παραλία, όλοι αφήνουν ότι κάνουν και συμμετέχουν στη μυσταγωγία των εικόνων. Στην Παλαιόχωρα τρώμε με όρεξη κρητικά μεζεδάκια στο με πανέμορφη θέα «Σχολείο» (28230 83001, 10-15 Ευρώ το άτομο). Από τα Σφακιά παίρνουμε το καραβάκι για το νοτιότερο άκρο της Ευρώπης, τη Γαύδο. Εντυπωσιακές παραλίες, μεγάλες απελευθερωμένες από τον ήλιο και το αλάτι της θάλασσας πάρεες και ετοιμάζομαστε για 12ώρα στο Σαρακίνικο, την παραλία σταρ του μικρού νησιού.